आज, जुलाई ३१—मेरो जीवनको एउटा विशेष, भावुक र सधैँ सम्झनलायक दिन हो। आजकै दिन, १६ वर्षअघि, म वैदेशिक रोजगारीका लागि खाडी मुलुक प्रवेश गरेको थिएँ। समयको गति कति तीव्र हुँदो रहेछ! हिजोजस्तो लाग्ने त्यो दिनदेखि आजसम्म आइपुग्दा थाहै नपाई जीवनका १६ वर्ष परदेशमै बितिसकेछन्।
त्यतिबेला विदेशिएका केही साथीहरूलाई देखेर मनमा परदेश जाने रहर जागेको थियो। तर त्यो रहर मात्र थिएन; जीवनका केही बाध्यता, पारिवारिक जिम्मेवारी र भविष्यप्रतिको आशासँग पनि जोडिएको निर्णय थियो। मासिक केही हजार नेपाली रुपैयाँ कमाउन सकिन्छ भन्ने विश्वास बोकेर, अन्य नेपाली दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूझैँ म पनि युवावस्थाका अथाह सपना, उज्यालो भविष्यको कल्पना र परिवारका लागि केही गर्ने दृढ संकल्प लिएर खाडी मुलुकतर्फ लागेको थिएँ।
परदेशको यात्रा सुरु गर्दा मनमा अनेकौँ सपना थिए। नयाँ ठाउँ, नयाँ परिवेश, नयाँ मानिस र नयाँ जिम्मेवारी—सबै कुरा फरक थिए। सुरुवाती दिनहरू सहज थिएनन्। परिवार र जन्मभूमिबाट टाढा रहनु, नयाँ वातावरणमा आफूलाई घुलमिल गराउनु र जिम्मेवारीका बीच जीवनलाई अगाडि बढाउनु चुनौतीपूर्ण थियो। तर समयसँगै संघर्ष जीवनको एउटा अभिन्न हिस्सा बन्यो, र हरेक कठिनाइले केही न केही सिकाउँदै गयो।
यी १६ वर्षको यात्राले मलाई जीवनका धेरै महत्त्वपूर्ण पाठहरू सिकाएको छ। यस यात्राले संघर्ष गर्न सिकायो, धैर्य धारण गर्न सिकायो, जिम्मेवारीलाई इमानदारीपूर्वक निभाउन सिकायो र हरेक परिस्थितिमा आत्मविश्वासका साथ निरन्तर अगाडि बढिरहन प्रेरित गर्यो। कहिलेकाहीँ कठिन परिस्थितिहरू आए, कहिलेकाहीँ थकान र निराशाका क्षणहरू पनि आए; तर हरेक चुनौतीले मलाई अझ परिपक्व, जिम्मेवार र बलियो बनाउँदै लग्यो।
यस यात्रामा केवल संघर्ष मात्र थिएन। धेरै मिठा सम्झना, अमूल्य अनुभव, आत्मीय सम्बन्ध र अविस्मरणीय पलहरू पनि जोडिए। विभिन्न देश, भाषा, संस्कृति र परिवेशका मानिसहरूसँग काम गर्ने अवसर प्राप्त भयो। सहकर्मी, साथीभाइ र शुभेच्छुकहरूबाट पाएको साथ, सहयोग, प्रेरणा र हौसलाले जीवनको यात्रालाई अझ सहज र अर्थपूर्ण बनायो।
आज विगतलाई फर्केर हेर्दा मनमा सन्तोष र कृतज्ञताको भावना जाग्छ। जस्तो थिएँ, खुसी नै थिएँ; आज जे छु, खुसी नै छु। जीवनले दिएका हरेक अवसर, चुनौती र अनुभवलाई म सम्मानका साथ स्वीकार गर्दछु। किनकि जीवनका हरेक उतारचढावले आजको म बन्न सहयोग गरेका छन्।
मलाई आजको अवस्थासम्म आइपुग्न प्रेरणा, माया, साथ र हौसला प्रदान गर्नुहुने मेरा जीवनदाता आदरणीय बाबा–आमा तथा मेरी जीवनसाथीप्रति सदा सम्मान, माया र हार्दिक कृतज्ञता व्यक्त गर्दछु। उहाँहरूको विश्वास, त्याग, प्रेरणा र साथ नै मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो शक्ति हो।
साथै, मेरो कर्मथलोमा यहाँसम्म आइपुग्न प्रत्यक्ष तथा अप्रत्यक्ष रूपमा साथ, सहयोग, प्रेरणा र हौसला प्रदान गर्नुहुने सम्पूर्ण स्वदेशी तथा विदेशी सहकर्मी, साथीभाइ तथा शुभेच्छुकहरूप्रति हार्दिक नमन तथा आभार व्यक्त गर्दछु। यहाँसम्मको यात्रामा जोडिनुभएका प्रत्येक व्यक्ति र प्रत्येक अनुभव मेरो जीवनका अमूल्य सम्पत्ति हुन्।
आज १६ वर्षको यो यात्रालाई सम्झँदा एउटा कुरा स्पष्ट महसुस हुन्छ—परदेशको यात्रा केवल कमाइको यात्रा रहेनछ। यो संघर्ष, धैर्य, जिम्मेवारी, अनुभव, आत्मविश्वास, सम्बन्ध र आत्मविकासको अमूल्य यात्रा पनि रहेछ। यस यात्राले केवल आर्थिक पक्षलाई मात्र होइन, जीवनलाई बुझ्ने दृष्टिकोण, चुनौतीसँग सामना गर्ने साहस र जिम्मेवारीप्रतिको चेतनालाई पनि समृद्ध बनाएको छ।
जीवनको यात्रामा अझै धेरै बाटाहरू पार गर्न बाँकी छन्। भविष्यले के लिएर आउँछ भन्ने थाहा छैन, तर विगतका अनुभव, वर्तमानको सन्तोष र परिवार तथा शुभेच्छुकहरूको साथले आगामी दिनहरू पनि सकारात्मक र अर्थपूर्ण बन्ने विश्वास छ।
परदेशमा बितेका यी १६ वर्षप्रति सम्मान, यस यात्रामा जोडिएका सम्पूर्ण व्यक्तिप्रति कृतज्ञता र आगामी दिनप्रति आशा व्यक्त गर्दै—साथ, सहयोग, प्रेरणा र शुभकामना प्रदान गर्नुहुने सम्पूर्णप्रति हार्दिक धन्यवाद।
परदेशका १६ वर्ष—संघर्षका वर्ष मात्र होइनन्; अनुभव, आत्मविश्वास, सम्बन्ध र जीवनलाई बुझ्ने अमूल्य यात्राका वर्षहरू हुन्।
लेखक: देबी बहादुर सुतारकार्की
हाल: मध्यपूर्व, साउदी अरेबिया
